Semuc Champey Guatemala

Semuc Champey Guatemala

Na het verblijf in de vulkanische hooglanden bij Xela en Antigua (Guatemala) kijk ik uit naar het mooie groene gebied van Semuc Champey in Guatemala. De shuttle bus naar Lanquin vertrekt om 08:00 uur vanuit Antigua en ik bereid me voor op een lange reisdag want er wordt vaak zo’n 6 uur vermeld echter in werkelijkheid is het meer richting 9-10 uur, terwijl de rit overigens maar zo’n 300 kilometer is. Zo ook nu, na 7 uur over een prima maar best drukke asfaltweg wordt Coban bereikt, de toegangsstad richting het kleine dorpje Lanquin. De laatste 12 kilometer houdt de verharde weg op en de laatste loodjes wegen dus ook in dit geval het zwaarst. De omgeving is inmiddels steeds bergachtiger en vooral groener geworden, het wordt me inmiddels duidelijk waarom dit één van de mooiste stukjes natuur van Guatemala wordt genoemd. Ook wordt het steeds warmer, een korte broek had toch niet misstaan blijkt nu.

Na een nachtje verblijf in hotel El Recreo in Lanquin is het eindelijk zo ver, ik ga naar Semuc Champey! Semuc is beroemd om de 300 meter lange kalkstenen terrassen in de Rio Cahabon, niet alleen heerlijk om in te zwemmen en badderen maar ook vooral door de adembenemende ligging. Er zijn eigenlijk twee manieren om naar Semuc Champey te gaan, dit kan met een georganiseerde tour (een prima manier, bij Selva Travel organiseren we het vaak ook op die manier) maar dit maal wil ik ervaren hoe het is om het zonder enige voorbereiding of gids te doen. Na een vroeg ontbijt met de gebruikelijke tortilla’s, gebakken eieren en plantaan en niet te vergeten de kom bruine bonen ga ik snel op pad. Het eerste doel is een 4WD vinden die me voor een redelijke prijs naar Semuc Champey kan brengen. In het centrum van Lanquin wachten normaal gesproken de open 4WD’s op de toeristen. Omdat ik in het laagseizoen reis (september) is het iets lastiger, zeker omdat ik alleen ben. Het lukt echter al snel om een 4WD truck te vinden. De kosten zijn Quetzal 25 ofwel zo’n EUR 3. Voor een rit van 45 minuten (slechts 11 km, zegt genoeg over de staat van de weg en de hoeveelheid bochten……) lijkt me dit niet onredelijk voor een retourtje. Snel klim ik achterin de open laadbak en sta met mijn haren in de wind te genieten van de omgeving en het dorpje Lanquin, het is duidelijk dat ik hier in het hart van Guatemala ben. Het jammere is wel een beetje dat ik na een half uur rondcrossen weer terugkeer op dezelfde plek want natuurlijk moet er eerst gezocht worden naar mede-reizigers. Uiteindelijk vertrekken we met twee Argentijnse backpackers en twee lokale jongens met diverse manden met bevroren kip (….) en fruitsoorten waarvan ik een deel niet herken richting Semuc Champey, eindelijk! Na het bereiken van de ingang naar Semuc is er een entree waar een kaartje aangeschaft moet worden (50 Quetzal, zo’n EUR 7). Na de ingang wordt me al snel duidelijk dat dit inderdaad prima zelf te doen is, de diverse paden staan uitstekend aangegeven. Al snel kruis ik de afslag El Mirador ofwel naar het uitzichtpunt. De waarschuwing negerend dat het best een pittige klim is neem ik de afslag en begin de klim naar de top. De combinatie van klamme warmte (zweten!) met alleen maar klimmen is best vermoeiend, het is hier duidelijk een ander klimaat als in Antigua. De eenvoudige bankjes die onderweg zijn geplaatst waardeer ik dan ook zeer, terwijl mijn hartslag weer terugloopt naar een acceptabel niveau is het niet alleen genieten van de omgeving maar vooral ook van het kwetterende kabaal van de vele vogels. Na een half uur bereik ik het uitzichtpunt en jeetje, wat is het de klim waard! De beloning is een werkelijk adembenemend uitzicht over Semuc Champey!

Vele foto’s verder vervolg ik de weg, gelukkig wordt het vanaf nu een stuk gemakkelijker en gaat het weer naar beneden. Uiteindelijk bereik ik de terrassen en is het tijd om het zweet af te spoelen. Gelukkig heb ik slippers meegenomen want deze maken het een stuk gemakkelijker om het heerlijk afkoelende water in te gaan.

Op het gemak loop ik terug naar de ingang alwaar diverse lokale Guatemalteekse vrouwen lunch staan te verkopen. Het merendeel is kip die op de BBQ ligt te pruttelen. Deze BBQ is een halve opengesneden olieton die op creatieve wijze is omgebouwd. Ik heb honger dus ik laat het beeld in mijn hoofd van de half ontdooide kippen in de 4WD truck even voor wat het is en bestel een maaltijd. De kip met rijst voor zo’n EUR 3 smaakt uitstekend!

Zeker in het laagseizoen is het belangrijk dat de terugrit vooraf goed is afgesproken. Je bevindt je hier 11 km van Lanquin en er zijn hier verder absoluut geen bussen of iets dergelijks. Om deze reden is het advies dan ook om een goede deal te maken voor heen-en weer en pas te betalen na terugkeer in Lanquin. Zeker als reisorganisator moet ik weten hoe dit werkt maar hier ga ik toch de fout in…. Bij aankomst bij Semuc Champey heb ik helft betaald, het restant zou bij de retourrit verrekend worden. Dom dom, had ik niet moeten doen. De afgesproken 13:00 uur wordt al snel 14:00 uur. Gelukkig zit ik lekker koel onder een afdakje te babbelen met de lokale kippenverkoopsters maar de kans dat ik nog opgehaald zal worden lijkt me steeds kleiner worden. In het hoogseizoen is dit geen probleem, de trucks komen dan op en af echter nu ik de enige ben wordt dit een stuk lastiger. De verdere lokale mensen vragen al vriendelijk of ze ergens mee konden helpen maar geen allen gaat naar Lanquin of heeft sowieso een auto, in Guatemala voor velen een onbereikbaar luxe-artikel.

Reizen is avontuur dus het is niet anders, ik zal toch terug moeten naar Lanquin. De 11 km is zo’n 2,5 uur lopen, een idee dat me totaal niet aanstaat op het warmste moment van de dag. Aan de andere kant, met wat flessen water en een spoedig vertrek moet ik de hike veilig kunnen maken en aankomen in Lanquin vóór donker, wat echt wel een must is.

Het geluk blijkt echter ook nu weer met de dommen want net op het moment dat ik het water insla en afscheid neem van de kippenvrouwtjes komt er iemand aangerend die van afstand gilt dat ik snel moet komen. Mijn rugzakje achter me aan wapperend ren ik naar hem toe en hij heeft een truck voor me aangehouden vol met lokale werkers die na een dag werken in de maisvelden terug gaan naar huis. Snel een prijs afsprekend met een chauffeur (EUR 2) gooi ik de rugzak achterin de laadruimte en trekken de werkers me behulpzaam omhoog waarna we hobbelend en bobbelend op pad gaan richting Lanquin. De mensen vinden de gang van zaken duidelijk erg grappig en nemen allen hun kans waar om trots te laten horen dat ze ook enige woorden Engels spreken.

Moe maar voldaan bereik ik Lanquin weer met de conclusie dat het absoluut prima zelf te doen is om naar Semuc Champey te gaan maar dat het zeker in het laagseizoen essentieel is om goede afspraken te maken over de retourrit. Doe niet zoals ik maar spreek goed af dat je pas iets betaalt na terugkeer, de kans is dan een stuk groter dat er wél iemand verschijnt.

Verdere tip: het is een mogelijkheid om in Lanquin te overnachten. Als je het echter niet erg vindt om na de lange rip naar Lanquin ook gelijk nog een uur extra uit te trekken voor een rit richting Semuc Champey dan zijn er ook een paar vrij goede opties dichter bij de ingang, de toestanden met de trucks zijn dan niet nodig (alhoewel het wel weer iets is dat ik me uiteindelijk zeker met plezier zal blijven herinneren).

Na het verblijf in de vulkanische hooglanden bij Xela en Antigua kijk ik uit naar het mooie groene gebied van Semuc Champey. De shuttle bus naar Lanquin vertrekt om 08:00 uur vanuit Antigua en ik bereid me voor op een lange reisdag want er wordt vaak zo’n 6 uur vermeld echter in werkelijkheid is het meer richting 9-10 uur, terwijl de rit overigens maar zo’n 300 kilometer is. Zo ook nu, na 7 uur over een prima maar best drukke asfaltweg wordt Coban bereikt, de toegangsstad richting het kleine dorpje Lanquin. De laatste 12 kilometer houdt de verharde weg op en de laatste loodjes wegen dus ook in dit geval het zwaarst. De omgeving is inmiddels steeds bergachtiger en vooral groener geworden, het wordt me inmiddels duidelijk waarom dit één van de mooiste stukjes natuur van Guatemala wordt genoemd. Ook wordt het steeds warmer, een korte broek had toch niet misstaan blijkt nu.

Na een nachtje verblijf in hotel El Recreo in Lanquin is het eindelijk zo ver, ik ga naar Semuc Champey! Semuc is beroemd om de 300 meter lange kalkstenen terrassen in de Rio Cahabon, niet alleen heerlijk om in te zwemmen en badderen maar ook vooral door de adembenemende ligging. Er zijn eigenlijk twee manieren om naar Semuc Champey te gaan, dit kan met een georganiseerde tour (een prima manier, bij Selva Travel organiseren we het vaak ook op die manier) maar dit maal wil ik ervaren hoe het is om het zonder enige voorbereiding of gids te doen. Na een vroeg ontbijt met de gebruikelijke tortilla’s, gebakken eieren en plantaan en niet te vergeten de kom bruine bonen ga ik snel op pad. Het eerste doel is een 4WD vinden die me voor een redelijke prijs naar Semuc Champey kan brengen. In het centrum van Lanquin wachten normaal gesproken de open 4WD’s op de toeristen. Omdat ik in het laagseizoen reis (september) is het iets lastiger, zeker omdat ik alleen ben. Het lukt echter al snel om een 4WD truck te vinden. De kosten zijn Quetzal 25 ofwel zo’n EUR 3. Voor een rit van 45 minuten (slechts 11 km, zegt genoeg over de staat van de weg en de hoeveelheid bochten……) lijkt me dit niet onredelijk voor een retourtje. Snel klim ik achterin de open laadbak en sta met mijn haren in de wind te genieten van de omgeving en het dorpje Lanquin, het is duidelijk dat ik hier in het hart van Guatemala ben. Het jammere is wel een beetje dat ik na een half uur rondcrossen weer terugkeer op dezelfde plek want natuurlijk moet er eerst gezocht worden naar mede-reizigers. Uiteindelijk vertrekken we met twee Argentijnse backpackers en twee lokale jongens met diverse manden met bevroren kip (….) en fruitsoorten waarvan ik een deel niet herken richting Semuc Champey, eindelijk! Na het bereiken van de ingang naar Semuc is er een entree waar een kaartje aangeschaft moet worden (50 Quetzal, zo’n EUR 7). Na de ingang wordt me al snel duidelijk dat dit inderdaad prima zelf te doen is, de diverse paden staan uitstekend aangegeven. Al snel kruis ik de afslag El Mirador ofwel naar het uitzichtpunt. De waarschuwing negerend dat het best een pittige klim is neem ik de afslag en begin de klim naar de top. De combinatie van klamme warmte (zweten!) met alleen maar klimmen is best vermoeiend, het is hier duidelijk een ander klimaat als in Antigua. De eenvoudige bankjes die onderweg zijn geplaatst waardeer ik dan ook zeer, terwijl mijn hartslag weer terugloopt naar een acceptabel niveau is het niet alleen genieten van de omgeving maar vooral ook van het kwetterende kabaal van de vele vogels. Na een half uur bereik ik het uitzichtpunt en jeetje, wat is het de klim waard! De beloning is een werkelijk adembenemend uitzicht over Semuc Champey!

Vele foto’s verder vervolg ik de weg, gelukkig wordt het vanaf nu een stuk gemakkelijker en gaat het weer naar beneden. Uiteindelijk bereik ik de terrassen en is het tijd om het zweet af te spoelen. Gelukkig heb ik slippers meegenomen want deze maken het een stuk gemakkelijker om het heerlijk afkoelende water in te gaan.

Op het gemak loop ik terug naar de ingang alwaar diverse lokale Guatemalteekse vrouwen lunch staan te verkopen. Het merendeel is kip die op de BBQ ligt te pruttelen. Deze BBQ is een halve opengesneden olieton die op creatieve wijze is omgebouwd. Ik heb honger dus ik laat het beeld in mijn hoofd van de half ontdooide kippen in de 4WD truck even voor wat het is en bestel een maaltijd. De kip met rijst voor zo’n EUR 3 smaakt uitstekend!

Zeker in het laagseizoen is het belangrijk dat de terugrit vooraf goed is afgesproken. Je bevindt je hier 11 km van Lanquin en er zijn hier verder absoluut geen bussen of iets dergelijks. Om deze reden is het advies dan ook om een goede deal te maken voor heen-en weer en pas te betalen na terugkeer in Lanquin. Zeker als reisorganisator moet ik weten hoe dit werkt maar hier ga ik toch de fout in…. Bij aankomst bij Semuc Champey heb ik helft betaald, het restant zou bij de retourrit verrekend worden. Dom dom, had ik niet moeten doen. De afgesproken 13:00 uur wordt al snel 14:00 uur. Gelukkig zit ik lekker koel onder een afdakje te babbelen met de lokale kippenverkoopsters maar de kans dat ik nog opgehaald zal worden lijkt me steeds kleiner worden. In het hoogseizoen is dit geen probleem, de trucks komen dan op en af echter nu ik de enige ben wordt dit een stuk lastiger. De verdere lokale mensen vragen al vriendelijk of ze ergens mee konden helpen maar geen allen gaat naar Lanquin of heeft sowieso een auto, in Guatemala voor velen een onbereikbaar luxe-artikel.

Reizen is avontuur dus het is niet anders, ik zal toch terug moeten naar Lanquin. De 11 km is zo’n 2,5 uur lopen, een idee dat me totaal niet aanstaat op het warmste moment van de dag. Aan de andere kant, met wat flessen water en een spoedig vertrek moet ik de hike veilig kunnen maken en aankomen in Lanquin vóór donker, wat echt wel een must is.

Het geluk blijkt echter ook nu weer met de dommen want net op het moment dat ik het water insla en afscheid neem van de kippenvrouwtjes komt er iemand aangerend die van afstand gilt dat ik snel moet komen. Mijn rugzakje achter me aan wapperend ren ik naar hem toe en hij heeft een truck voor me aangehouden vol met lokale werkers die na een dag werken in de maisvelden terug gaan naar huis. Snel een prijs afsprekend met een chauffeur (EUR 2) gooi ik de rugzak achterin de laadruimte en trekken de werkers me behulpzaam omhoog waarna we hobbelend en bobbelend op pad gaan richting Lanquin. De mensen vinden de gang van zaken duidelijk erg grappig en nemen allen hun kans waar om trots te laten horen dat ze ook enige woorden Engels spreken.

Moe maar voldaan bereik ik Lanquin weer met de conclusie dat het absoluut prima zelf te doen is om naar Semuc Champey te gaan maar dat het zeker in het laagseizoen essentieel is om goede afspraken te maken over de retourrit. Doe niet zoals ik maar spreek goed af dat je pas iets betaalt na terugkeer, de kans is dan een stuk groter dat er wél iemand verschijnt.

Verdere tip: het is een mogelijkheid om in Lanquin te overnachten. Als je het echter niet erg vindt om na de lange rip naar Lanquin ook gelijk nog een uur extra uit te trekken voor een rit richting Semuc Champey dan zijn er ook een paar vrij goede opties dichter bij de ingang, de toestanden met de trucks zijn dan niet nodig (alhoewel het wel weer iets is dat ik me uiteindelijk zeker met plezier zal blijven herinneren).

 

3 Comments

  • by
    Mike Newton
    Posted 27 December 2016 11:12 0Likes

    What a nice article. It keeps me reading more and more!

    • by
      Cindy Jefferson
      Posted 27 December 2016 11:20 0Likes

      Love this wonderful idea!! Thanks for sharing!

  • by
    Philip James
    Posted 27 December 2016 11:20 0Likes

    Your article was excellent and erudite. Thanks

Comments are closed.