pornjk.com tube600.com xpornplease.com redtube.social porn600.me porn800.me watchfreepornsex.com tube300.me

Natuur van Panama

Natuur van Panama

Natuur van Panama

Natuur in Panama

Blog van Cindy reizend door Panama op zoek naar de mooiste natuur in Panama.

Vaak krijgen we de vraag wat is het verschil tussen natuur in Costa Rica en Panama. Nou om heel eerlijk te zeggen: in Costa Rica is het druk met toeristen en in Panama niet. Panama heeft ook alle soorten natuurgebieden waar Costa Rica ook om bekend staat.

In september 2018 ben ik opzoek gegaan naar juist die bijzondere natuurlocaties in Panama waar Costa Rica om bekend is geworden, en ik was verbaasd want echt alles is er, maar zonder hordes mensen.

San Blas eilanden Panama
San Blas eilanden in Panama, prachtige combi natuur en cultuur

Mijn reis begint op de San Blas eilanden (Kuna Yala eilanden). Ik kom vroeg in de ochtend aan, het regent en er is onweer op de achtergrond te horen, dat voorspelt weinig goeds. Met een bootje worden we naar een klein eilandje gebracht, terwijl de lucht helder verlicht wordt door de bliksem. Uhhh ik dacht altijd dat bij onweer je van het water af moest, maar de Kuna weten vast wat ze doen. Veilig en wel komen we aan, en ik ren naar mijn rustieke bungalow want ondertussen zijn de hemelsluizen pas echt opengegaan. Gelukkig klaart het na een uurtje op en komt een waterig zonnetje tevoorschijn. Met het bootje varen in een half uurtje naar een paradijsje, verlaten eilandje met palmbomen, witte stranden en een azuurblauwe zee. Dit zie ik wel zitten beetje snorkelen en zonnebaden, dat maakt mijn dag helemaal goed. Het valt op dat de gids wel heel snel in het water ligt met zijn snorkelspullen. Wij staan nog een beetje na te genieten van het idyllische plekje, die plots ruw verstoort wordt door springende/dansende mensen (nou je we zijn met z’n 3-en), die gids lacht en wij rennen gauw het water in. Zandvlooien/chitras/sandflies die hebben hier een heerlijk thuis en wij komen een snackje brengen, namelijk onze benen. Voor een mooie reis inclusief San Blas zie bijvoorbeeld Panama met San Blas.

Eenmaal in het water is het weer genieten, prachtig om te snorkelen, helder warm water. We zien gekleurde vissen, krabben, eagle ray en veel meer. Na een uurtje is het tijd voor een pauze. We krijgen een drankje in ons hand en dobberen rustig in het water, terwijl er gewoon vlakbij een dolfijn langs komt zwemmen. Is dat niet geweldig, heerlijk. Op tijd voor de lunch zijn we weer in onze lodge. Dit is nog eens kennismaken met de Cariben en natuurlijk ook met een bijzondere cultuur.

Floating Lodge bij Panama kanaal, de ultieme jungle experience

Na de eilandje van Yandup Island Lodge vlieg ik terug naar Panama City en staat mijn chauffeur al klaar om me direct naar een volgend uniek natuur plekje in Panama te brengen. Het is een uurtje rijden naar het dock, hier stap ik, want ik ben alleen, aan boord van de snelle boot. Deze vaart met een behoorlijke vaart over het wereldberoemde Panama-kanaal, tussen de gigantische container schepen door, ik denk wat is dit bijzonder. Ineens mindert hij vaart wijst mij snel nog een paar toekans aan en dan varen we in een doodlopend kanaal, tot dat deze zich ineens opent en we door een nauw straatje in het echte regenwoud belanden. Ik denk nog, nee echt heb ik in Panama gewoond zonder dit ooit ontdekt te hebben, blij dat ik er nu ben. We varen nog een kwartiertje door de nauwe kanalen en komen dan aan bij het drijvend hotel, de floating lodge. Iedereen kent Tortuguero in Costa Rica, maar dit is nog beter. Geen zeeschildpadden en nauwelijks andere reizigers maar wel met een zelfde soort natuur en dierenleven. Tijdens de nachtelijke boottocht komen alligators, spinnen (tarantula’s), kaaimannen, vleermuizen en andere nachtbrakers voorbij. Slapen is heerlijk, deuren open en de “herrie” van de jungle naar binnen.

De ochtend start natuurlijk met een lange hiking dwars door het regenwoud. We horen ze al snel en even later laten ze zich ook zien, brulapen en zelfs spidermonkeys, wauw. Onderweg wordt er veel vertelt over de planten en dieren in dit gebied, toekans zijn natuurlijk heel gewoon, papegaaien ach daar kijk je niet meer van op. Het blijft regenwoud dus het is zweten en klauteren, geweldig. Een andere uitstekende manier om het gebied te verkennen is met een kajak of een bootje, helaas zit mijn tijd er alweer op, maar ik kom zeker terug.

Iedereen praat er altijd over als een must see locatie in Costa Rica, Monteverde Cloud Forest, en dat is zeker waar. In Panama is er Mount Totumas, gelegen op 1900 meter in de bergen van La Amistad National Park. Wat is hier niet, hordes toeristen en hoge parkentreegelden. Wat is wel, bijzonder mooie nevelwouden, schitterende hikingtrails die je met over zonder gids kan doen.

Mount Totumas Panama
Mount Totumas, prachtige natuur in Panama nabij Volcan en Boquete. Ongekende hoeveelheden vogels.

Na een lange dag van reizen kom ik eerst door het plaatsje Volcan, hier haal ik nog snel even wat boodschappen en dan rijden we verder. We verlaten de comfortabele asfaltweg en rijden de dirt road op, hier heb je wel een 4WD voor nodig. Al hobbelend klimt de auto naar boven en af en toe wadend door kleine stroomversnellingen. Het wordt al snel frisser, aan de kust was het nog 30 graden, nu is het al 23 graden. We blijven maar stijgen, ik denk nog er komt geen einde aan, en dan na 45 minuten klimmen rijden we door een prachtige tuin naar een sfeervol gebouw. Hè hè we zijn er, ik word hartelijk welkom geheten in de gezellig woonkamer, tijd voor een biertje. Na het eten gaan we er met de gids op uit, in het donker door het nevelwoud, best een beetje spannend. Foto’s maken is dan lastig dus de camera laat ik achter. Zonder de gids zou ik echt geen dier gezien hebben, nu zien we kikkers in diverse kleuren, nachtvogels en allerlei andere creepy crawlers.

Het is heerlijk slapen in de frisse berglucht en vroeg in de ochtend sta ik al klaar voor de volgende hiking. Ik ga er alleen op uit, nog even een ontbijtje, en lopen maar. Ik daal een smal pad af, ondertussen maken de brulapen een enorme herrie, ze zitten echt vlak boven mij in de bomen, indrukwekkend. Na een tijdje kom ik bij een kleine waterval, wat is het hier mooi. Ik wandel verder over de goed onderhouden paden, die goed te vinden zijn, maar wel heel natuurlijk. Ik glij zoals gewoonlijk een keertje flink uit en ik heb een mooie groenbruine streep op mijn broek, alles voor de ervaring. De middag besteed ik aan het kijken naar de weersverandering, prachtige wolkenluchten en naar de ruzies van de hummingbirds, ze vliegen je letterlijk om de oren. Ik zucht en denk wat ben ik een geluksvogel. Nu tijd om mijn blog te schrijven.

Kortom ik zeg pak je spullen, boek een reis bij Selva Travel en vertrek naar Panama voor de natuur!!!

Galapagos Isabela tours

Galapagos Isabela tours

Isabela Galapagos tours

Blog geschreven door Eric van Selva Travel tijdens bezoek Galapagos eilanden oktober 2019.

Na een mooie cruise en bezoek aan Isla Santa Cruz ben ik beland op het grootste eiland van de Galapagos, Isabela. Vanuit Santa Cruz is het twee uurtjes met de watertaxi naar Puerto Villamil. Net als op Santa Cruz en San Cristobal ligt het “hoofddorp” (een stad mag het niet heten met slechts 1700 inwoners) ten zuiden van het eiland. Dit komt blijkbaar omdat de wind vanuit het zuiden komt, waardoor het zuiden meer mist en regen heeft en dus vruchtbaarder en leefbaarder is. Wat is er nu eigenlijk te doen op Isabela en wat voor Isabela tours zijn allemaal aan te raden? Om deze vraag eens wat nader toe te lichten geeft ik graag een overzicht van de meest gebruikelijke Isabela Galapagos tours en excursies. Al onze Isabela tours en excursies zijn met een Engels/Spaans sprekende gids, de benodigde materialen, het vervoer en de lunch/snacks. Lees ook meer over Island Hopping Galapagos met Isabela island.

Snorkelen Galapagos eilanden
Isabela Galapagos eilanden – snorkelen

Los Tuneles – snorkelen

Om maar gelijk te beginnen met (naar mijn mening) absolute hoogtepunt, snorkelen bij Los Tuneles. Dit is een ca. zes uur durende tour op Isabela met maximaal tien personen. Los Tuneles ligt op zo’n 40 minuten varen vanaf Puerto Villamil en is één van de mooiste snorkel locaties op Isabela Island. Het is niet alleen interessant onder water want er zijn ook vele zeevogels te zien zoals de albatros, flamingo’s, blauwvoet genten en fregatvogels. Er is een forse kans om zeeschildpadden, pinguins, zeeleguanen, roggen, zeeleeuwen, kreeften, zeeslangen en white-tipped haaien te zien! Deze Isabela tour start vroeg in de ochtend met een bootrit van een half uur vanuit Puerto Villamil. Het gebied van Los Tuneles wordt per boot verkend maar hoogtepunt is natuurlijk het snorkelen. Het water rondom Los Tuneles is helder en kalm. Tevens zijn de lavastromen goed zichtbaar in de vorm van de tunnels.

Sierra Negra vulkaan en Volcan Chico – hiking

Een pittige wandeling maar vooral door de afstand, niet zozeer door hoogteverschillen. Het is namelijk 8 km naar Volcan Chico en dezelfde trail terug, ofwel totaal 16 km. Het is wel een echte aanrader! Sierra Negra is één van de meest actieve vulkanen van het eiland, Sierra Negra. Daarnaast ligt de aangrenzende kloofvulkaan Chico. Vanaf de top van de kraterrand en de omliggende lavavelden is het genieten van de buitenaardse uitzichten. Deze Isabela excursie start rond 07:30 uur met een rit van zo’n 45 minuten naar het startpunt. Hier staat de natuurgids te wachten en met een groepje gaat de hiking van start. De eerste 20 minuten zijn glooiend naar boven maar daarna is het vrijwel vlak. Na zo’n anderhalf uur wordt de rand van de Sierra Negra-vulkaan bereikt. Met een breedte van zo’n 10 km is deze caldaron na de Ngorongoro krater in Tanzania de grootste ter wereld. Sierra Negra is een van de meest actieve vulkanen van Isabela en in 2005 voor het laatste uitgebarsten. Kijkend in de krater zijn de gebieden van de meest recente lavastromen goed te onderscheiden. De weg wordt vervolgd over de kraterrand met diverse uitkijkpunten. Uiteindelijk wordt de weg vervolgd over zwarte en puntige lavavelden waarbij diverse lavatunnels worden gepasseerd, omringd door indrukwekkende cactussen en mooie vergezichten. Uiteindelijk wordt Volcan Chico bereikt, een heerlijk plekje om te genieten van de meegenomen lunch. Hiernaar is het dezelfde trail terug naar het startpunt waar de chauffeur weer staat te wachten en rond 14:00 uur is het moe maar voldaan aankomst terug in Puerto Villamil.

Isabala Galapagos Sierra Negra hike

Tintoreras – snorkelen

Deze Isabela tour is vlakbij Puerto Villamil, direct vanuit de haven. De excursie duurt zo’n 3 uur is ook prima te combineren op één dag met de Sierra Negra hike. Het bestaat eigenlijk uit drie gedeelten. Eerst met de boot langs de kust op zoek naar dieren zoals pinguins, zeeleeuwen, zeeschildpadden en leguanen. Vervolgens is het een stuk wandelend over Tintoreras waarbij de camera zeker niet vergeten moet worden want de enorme hoeveelheden leguanen en white tip haaien die goed zichtbaar zijn is een adembenemend tafereel. Dan de afsluiter waar het vooral om draait, lekker snorkelen! De waarschuwing vooraf dat de enorme zeeschildpadden niet aangeraakt mogen worden verklapte het al een beetje, er zijn er enorm veel. Zelf ben ik ze niet tegengekomen dit maal maar ook zeeleeuwen en haaien worden vaak gespot. Een tip is voor een bezoek aan de Galapagos sowieso om een onderwatercamera te overwegen, er zijn prachtige foto’s te maken.

Tintoreras – kajakken

Dagelijks twee maal mogelijk, zo’n 2,5 uur combinatie van kajakken en snorkelen.

Isabela Galapagos – Tintoreras snorkelen

Isla Tortuga – snorkelen en natuur

Een prachtige Isabela tour met een kanttekening dat er minimaal 5 deelnemers moeten zijn. Het snorkelen is in wat ruiger water dus voor iets zekerder en ervarener zwemmers / snorkelaars maar de kans is dan ook om gigantische manta roggen te zien en zelfs hamerhaaien! De gehele tour duurt zo’n vijf uur. De naam Isla Tortuga is niet vernoemd naar de bewoners maar naar de vorm van het eiland. Isla Tortuga is volledig beschermd en mag niet worden bezocht maar natuurlijk wel vanuit de boot worden bewonderd. Bekijk de vele vogels, leguanen en zeeleeuwen. Naast snorkelen is het spotten van vogels ook een belangrijk deel van deze Isabela excursie.

Fietsen / Wall of Tears

Overal in Puerto Villamar zijn eenvoudig fietsen te huur voor zo’n USD 20 per dag. Bezoek de Wall of Tears, een historische plaats 6 km van Puerto Villamar. Tussen 1945 en 1959 werd de muur gebouwd door gevangenen in de strafkolonie op het eiland, die in 1944 door president José María Velasco Ibarra was opgericht met gebruikmaking van de infrastructuur die het Amerikaanse leger na de Tweede Wereldoorlog had achtergelaten. Het is ongeveer 25 mter lang en naar verluidt de oorzaak van duizenden doden tijdens de bouw.

Duiken

Last but not least, duiken vanaf Isabela op de Galapagos eilanden. Zowel dagtours mogelijk als volledige duikcursussen, vraag gerust voor de mogelijkheden. De dagtrips gaan naar locaties zoals Tortuga Island, La Viuda, Roca Union en 4 Hermanos.

Hoogtepunten van Imbabura

Hoogtepunten van Imbabura

Als u Ecuador bezoekt, mag u een van de meest pittoreske provincies van het land niet missen: Imbabura. In dit icoon van de Andes-cultuur komt u niet alleen inheemse gemeenschappen tegen die hun tradities goed hebben bewaard, maar ook de grote verscheidenheid aan landschappen die adembenemend is. Meren, vulkanen, watervallen, toeristische treinen, historische haciendas, rozenplantages en zelfs een vulkanisch kratermeer; in Imbabura vindt u het allemaal!

Bij Selva Travel hebben we het geluk dat we een baan hebben waarbij we alle uithoeken van Ecuador kunnen leren kennen. Naast de bekende toeristische plekjes  hebben we ook de mogelijkheid om prachtige plaatsen te bezoeken waar bijna geen toerist komt. Voor wereldreizigers is Imbabura een hoogtepunt van Ecuador dat niet gemist mag worden. Omdat de provincie zoveel te bieden heeft, geven wij u enkele tips. In Imbabura vindt u veel koloniale hacienda’s, van zeer luxe tot basic. Eén van onze favorieten bevindt zich naast het stadje Otavalo: Hacienda Pinsaqui. Deze behoort tot de oudste hacienda’s van het land en een plek waar u terug in de tijd zunt gaan. Het vriendelijke personeel heet u van harte welkom en zorgt ervoor dat u zich direct thuis voelt. Na een heerlijk diner kunt u genieten van een drankje aan de voorkant van de gezellige schoorsteen voordat u naar uw mooie kamer gaat, ingericht in de originele koloniale stijl. En als u van paardrijden houdt: Hacienda Pinsaqui staat bekend om zijn prachtige paarden en prachtige paardrijdtochten door het groene landschap van Imbabura.

Blog Ecuador
Rituelen van Ecuador

Sluit ook Otavalo niet uit, een unieke plek waarmee u een van de oudste tradities van de Andes kunt ervaren. Pacha Manca is een kookritueel georganiseerd om Moeder Aarde te bedanken voor wat ze mensen geeft. Talrijke Andes-producten zoals maïs, fruit en groenten worden op zeer hete stenen geplaatst en bedekt met dekens en aarde, terwijl het ritueel wordt ondersteund door muziek en dankwoorden van de deelnemers. Deze manier van koken is volledig natuurlijk en er wordt zelfs geen enkel kruid gebruikt; toch zal dit een van de lekkerste maaltijden zijn die u ooit hebt gehad. Bekend bij veel meer toeristen is de Ponchos-markt, een plaats die elke toerist in Ecuador zou moeten bezoeken. De markt wordt gehouden in het centrum van Otavalo, waar elke ochtend (zaterdag is de grootste markt) alle kleuren van de regenboog worden vertegenwoordigd in handgemaakte producten. Inheemse mensen uit de hele regio komen naar deze markt om hun prachtige ambachten te verkopen, waaronder geweven tapijten, alpaca truien, Andes-schilderijen, sieraden, houten kunst en nog veel meer!

Blog Ecuador
Iconen van Ecuador

Een mooie wandeling door het bos van eucalyptusbomen leidt naar een heilige waterval van de plaatselijke gemeenschap: Peguche. Loop zo dicht mogelijk naar de majestueuze waterval totdat u zich verfrist voelt door de wolk van water. U kunt ook het korte pad volgen, de touwbrug oversteken en de natuurlijke poelen bezoeken waar nog steeds oude zuiveringsrituelen plaatsvinden.

Op ongeveer 30 minuten rijden van Otavalo in de regio Imbabura in Ecuador is het vulkanische kratermeer van Cuicocha, met zijn blauwe water versierd met twee eilanden, een ander hoogtepunt van het gebied met geweldige wandelmogelijkheden. In ongeveer drie tot vier uur kunt u rond de krater lopen terwijl u het landschap van de Andes en, met wat geluk, andere vulkanen in het gebied bewondert. Als u niet echt van wandelen houdt of een beetje tijd hebt, kunt u het informatiecentrum bezoeken voor meer informatie over het lokale ecosysteem en deelnemen aan de boottocht om de krater vanuit een ander perspectief te bekijken.

Zelf rijden in Oeganda

Zelf rijden in Oeganda

Zelf auto rijden in Oeganda

Op eigen tempo zelf rijden in Oeganda met een 4WD, een uitstekende manier om Oeganda te gaan verkennen! Als dé specialist in selfdrive reizen in Oeganda adviseren wij u graag. Zelf rijden in Oeganda wordt steeds gebruikelijker vanwege de veiligheid, de behulpzame mensen en goede doorgaande wegen. De wegen in de parken zijn veelal onverhard, natuurlijk moet het wel avontuurlijk blijven!
Voorbeelden van reizen met selfdrive ofwel zelf rijden in Oeganda; Autorondreis Oeganda Compleet en Selfdrive Oeganda Hoogtepunten

Zelf rijden in Oeganda
Zelf rijden in Oeganda door onherbergzame gebieden
Is zelf rijden in Oeganda geschikt voor iedereen?

Het is geschikt voor iedereen met een gezonde dosis avontuurlijke zin om zelf te rijden in Oeganda. Toeristen in een eigen wagen zien de mensen nog niet veel, reken er dus op dat u regelmatig vriendelijk wordt aangesproken, zeker in meer afgelegen gebieden zoals rondom Karamoja / Moroto en Kidepo Valley. Dit is nog wat meer afgelegen gebied dan Bwindi, Queen Elizabeth en Murchison Falls, waar mensen meer gewend zijn aan Mzungus (blanken). Verder kan rijden in Oeganda vermoeiend zijn. Zeker op onverharde wegen is het opletten en langzaam rijden, de laatste 20km kunnen zomaar ineens een uur duren.

Ervaring met rijden in Afrika is een pré maar geen must. Eigenlijk is alleen het centrum van Kampala een plek waarvan we adviseren deze te vermijden. Het is hier altijd erg druk en hectisch en parkeren is niet gemakkelijk. Als u Kampala wilt zien dan is het handiger om dit aan het begin van uw reis te doen (we kunnen zelfs regelen dat u per boda-boda de stad gaat bekijken) om vervolgens de selfdrive te starten en te eindigen in Entebbe.

Is het veilig om zelf te rijden in Oeganda?

We kunnen het niet genoeg benadrukken: JA! Het is absoluut veilig om zelf te rijden in Oeganda. Natuurlijk kan overal iets gebeuren maar Oeganda is één van de veiligste landen in deze Afrikaanse regio. Hou wel altijd gebruikelijke voorzorgsmaatregelen zoals voldoende benzine, voldoende water meenemen en zorg dat u voor donker op de plaats van bestemming bent omdat u dan gaten in de weg niet meer kunt zien. Wegen zijn niet verlicht dus donker is donker!

We geven 24/7 ondersteuning vanuit het kantoor van ons agentschap in Kampala. U rijdt dus zelf door Oeganda maar wel met professionele ondersteuning in geval van vragen of als u onderweg ondersteuning nodig heeft. Vanuit verschillende locaties wordt ondersteuning geleverd.

Welke wagens zijn er beschikbaar?

De wagens variëren van grootte, zo start het bij een relatief kleine (maar prima voor twee personen) RAV-4 maar ook grote Land Cruisers behoren tot het wagenpark. Voor ieder wat wils dus maar wel áltijd een 4WD.

De prijs van een 4WD auto start in het laagseizoen al vanaf EUR 45 per dag, dit maakt het ook in prijs een interessante optie. Ook kunt u een chauffeur van ons meekrijgen, de meerprijs is dan EUR 50 per dag waarbij zaken als accommodatie en maaltijden voor de chauffeur al inclusief zijn.

Zelf rijden in Oeganda
Ervaar het échte Oeganda, maak kennis met de lokalen.
Waar wordt onderweg overnacht?

Elke reis is maatwerk, zo kunnen we een reis organiseren waarbij u overnacht in vrij eenvoudige maar prima accommodaties, vaak ook op prachtige locaties. Als u wat meer luxe wenst dan kan er gekozen worden voor een luxe lodge, het is net wat u wilt en wat u wilt besteden. Ook kan er overnacht worden in koepeltentjes die u bij de auto kunt huren. De kwaliteit van kampeerplaatsen verschilt, sommigen zijn prima, anderen zijn minder goed. Om deze reden kiezen veel van onze klanten ook voor een combinatie tussen lodges en kamperen. Natuurlijk adviseren wij u graag over de verschillende locaties.

Kan een selfdrive reis Oeganda gecombineerd worden met gorilla’s en chimpansees?

Vanzelfsprekend! Wij regelen bij boeking gelijk de gorilla en chimpansee permit als u de gorilla tracking en/of chimp tracking wilt doen. U bent hier bij boeking dus ook gelijk van verzekerd. De accommodaties die we aanbevelen liggen dicht bij de startlocaties van de trackings, lekker gemakkelijk. Tips hierover zijn dan altijd gericht op zelf rijden in Oeganda.

Kan zelf rijden ook naar Kidepo Valley?

Ja, ook naar afgelegen gebieden zoals de route Sipi Falls – Karamoja – Kidepo Valley kan en mag als selfdrive met onze wagens. Wel is een hogere categorie auto nodig zoals een Land Cruiser. Met een RAV-4 is het niet toegestaan omdat de wegen soms diepe gaten hebben en deze wegen (zeker in de regentijd) soms (haast) niet begaanbaar zijn met een RAV-4 omdat deze iets lager ligt.

Zelf rijden in Oeganda
Onderweg zijn er bijzondere landschappen te zien

Klik hier voor alle Oeganda informatie.

Beste reistijd Colombia

Beste reistijd Colombia

Beste reistijd om naar Colombia te gaan

Over de beste reistijd is het goede nieuws is dat er geen slechte tijd van het jaar is om Colombia te bezoeken. Colombia kan prima het gehele jaar bezocht worden. Wel zijn er voor de beste reistijd een paar dingen waar u misschien rekening mee wilt houden. Zo is de Colombiaanse kalender vol staat met grote en kleurrijke festivals, evenementen en feestdagen. Enkele van de hoogtepunten zijn wereldberoemde salsafeesten, gekke carnavals (zoals die in Barranquilla), schoonheidswedstrijden en andere vieringen die grote aantallen internationale en binnenlandse toeristen aantrekken.

De allerbeste reistijd Colombia is van december t/m maart en van juli t/m september. In de overige maanden kunt u echter Colombia ook prima bezoeken!

Voor de beste reistijd in Colombia is naast het klimaat ook de drukte van belang, deze komen niet altijd overeen. Als u bijvoorbeeld niet afhankelijk bent van de schoolvakanties dan adviseren we om deze te vermijden. In deze periode liggen de vluchttarieven namelijk een stuk hoger.

Tayrona Colombia
Tayrona Colombia

De beste reistijd is verder afhankelijk van de regio. We geven dan ook graag een overzicht per regio zodat u kunt bepalen wat voor u de beste reistijd is om naar Colombia te gaan.

Colombia is het gehele jaar door prima te bereizen maar als u de mogelijkheid heeft probeer dan om oktober en november te vermijden

ANDES GEBERGTE

Het klimaat in Colombia is zeer stabiel. Een regio die hier een beetje van afwijkt is de Andes. In het Andes gebergte is het droge seizoen van december tot maart en in de periode juli en augustus. Om deze reden wordt dit ook wel de beste reistijd Colombia genoemd ofwel het hoogseizoen. Zeker in de maanden december en januari kan het erg (gezellig) druk zijn, veel Colombianen hebben dan ook vakantie. Het Andes gebergte is het gehele jaar door prima te bereizen.

AMAZONE

De allerbeste reistijd voor het Amazonegebied is de periode van drogere maanden tussen juni en september. Ook in deze maanden valt er echter nog best veel regen vergeleken met de droge maanden in de rest van het land. De hoogseizoensperiode december t/m maart zijn dus eigenlijk weer niet de beste maanden om naar de Amazone te gaan. Laat u daardoor niet tegenhouden maar neem wel een regenjasje mee.

CARAÏBISCHE KUST

Aan de Caraïbische kust (het noorden van Colombia, bij Cartagena en Tayrona) is het droge seizoen van december tot maart. Het regenseizoen loopt van mei tot en met november. Dit betekent niet dat het altijd maar regent, maar slechts dat er in die maanden meer regen valt.

Interesse in een mooie reis naar Colombia? Bekijk dan eens de Natuurreis Colombia. Als u wilt weten wat het weer op dit moment is in Colombia, zie dan weeronline.

 

Vijf goed bewaarde geheimen….

Vijf goed bewaarde geheimen….

Op zoek naar bijzondere plekjes weg van de begaande paden? Hier enige goed bewaarde geheimen:

  1. San Blas eilanden in Panama

De slaap nog uit mijn ogen wrijvend stap ik heel vroeg in de ochtend in een klein vliegtuigje die mij naar een gehucht genaamd Playon Chico gaat brengen. Een uur later sta ik in the middle off nowhere. Gelukkig komen de mensen van de lodge al aangerend. Het zijn lokale Kuna mensen die hier al eeuwen hun thuis hebben. Een smal bootje vaart mij naar een uniek eilandje en ik word direct naar mijn bungalow op het water gebracht. De komende dagen heerlijk snorkelen in het heldere water, zonnebaden onder de palmbomen en meer over de Kuna leren. Wat een uniek plekje!

 

  1. Kakamega Forest in Kenia

Reizen kan soms iets van uitersten zijn, in de vroege ochtend ben ik uit de Masai Mara vertrokken en in de namiddag sta ik ineens in een tropisch regenwoud, Kakamega Forest, geweldig. Het hotelletje waar ik verblijf heeft een schitterend tuin met veel bloemen en op de achtergrond hoor ik apenkreten. Is dit echt nog Kenia? In de ochtend met een gids een lange hiking door de jungle. Onderweg wijst hij mij op bijzondere planten en we krijgen zomaar twee soorten apen te zien. Wat mij zeker zal bij blijven zijn de geuren van de bloemen, maar ook van de frisse lucht zonder stof.

 

  1. Barichara in Colombia

Een absolute must in Colombia, Barichara is zonder twijfel één van de mooiste koloniale dorpjes in Colombia. Het is hier prachtig wandelen door het heuvelachtige landschap met als hoogtepunt de beroemde Camino Real, een wandeling van Barichara naar Guane. De finca waar ik verblijf is een prachtig plekje net buiten het dorp, een oase van rust.

 

  1. Kidepo Valley in Oeganda

Wat een geluk, ik mag met een klein vliegtuigje naar het hoge noorden van Oeganda. Bij aankomst op de airstrip van Kidepo zie ik in de verte al direct een groepje giraffen, dat wordt genieten! In de open jeep rijden we naar de prachtig gelegen lodge. Onderweg zien we al leeuwen in de bomen, wauw. Ze slapen dus echt in de bomen, ik dacht eigenlijk dat het een beetje een fabel was. Ook de kennismaking met de Karamojong is een traktatie. Deze stam leeft nog volgens oude tradities en genieten duidelijk van het leven. Ik spreek met een vrouw die naar eigen zeggen boven de 100 is.

 

    1. Titicaca Lodge in Peru

Een unieke ervaring, overnachten in comfort op een floating lodge op Lake Titicaca. Door de unieke ligging op het meer en de kajaks die klaar liggen is het al een uniek verblijf maar wat het extra speciaal maakt is het leuke contact met de eigenaren van de lodge, een Uros familie. Gaat u naar Peru? Zeker niet overslaan, het is in onze ogen echt een absoluut hoogtepunt van Peru.

Semuc Champey Guatemala

Semuc Champey Guatemala

Semuc Champey Guatemala

Na het verblijf in de vulkanische hooglanden bij Xela en Antigua (Guatemala) kijk ik uit naar het mooie groene gebied van Semuc Champey in Guatemala. De shuttle bus naar Lanquin vertrekt om 08:00 uur vanuit Antigua en ik bereid me voor op een lange reisdag want er wordt vaak zo’n 6 uur vermeld echter in werkelijkheid is het meer richting 9-10 uur, terwijl de rit overigens maar zo’n 300 kilometer is. Zo ook nu, na 7 uur over een prima maar best drukke asfaltweg wordt Coban bereikt, de toegangsstad richting het kleine dorpje Lanquin. De laatste 12 kilometer houdt de verharde weg op en de laatste loodjes wegen dus ook in dit geval het zwaarst. De omgeving is inmiddels steeds bergachtiger en vooral groener geworden, het wordt me inmiddels duidelijk waarom dit één van de mooiste stukjes natuur van Guatemala wordt genoemd. Ook wordt het steeds warmer, een korte broek had toch niet misstaan blijkt nu.

Na een nachtje verblijf in hotel El Recreo in Lanquin is het eindelijk zo ver, ik ga naar Semuc Champey! Semuc is beroemd om de 300 meter lange kalkstenen terrassen in de Rio Cahabon, niet alleen heerlijk om in te zwemmen en badderen maar ook vooral door de adembenemende ligging. Er zijn eigenlijk twee manieren om naar Semuc Champey te gaan, dit kan met een georganiseerde tour (een prima manier, bij Selva Travel organiseren we het vaak ook op die manier) maar dit maal wil ik ervaren hoe het is om het zonder enige voorbereiding of gids te doen. Na een vroeg ontbijt met de gebruikelijke tortilla’s, gebakken eieren en plantaan en niet te vergeten de kom bruine bonen ga ik snel op pad. Het eerste doel is een 4WD vinden die me voor een redelijke prijs naar Semuc Champey kan brengen. In het centrum van Lanquin wachten normaal gesproken de open 4WD’s op de toeristen. Omdat ik in het laagseizoen reis (september) is het iets lastiger, zeker omdat ik alleen ben. Het lukt echter al snel om een 4WD truck te vinden. De kosten zijn Quetzal 25 ofwel zo’n EUR 3. Voor een rit van 45 minuten (slechts 11 km, zegt genoeg over de staat van de weg en de hoeveelheid bochten……) lijkt me dit niet onredelijk voor een retourtje. Snel klim ik achterin de open laadbak en sta met mijn haren in de wind te genieten van de omgeving en het dorpje Lanquin, het is duidelijk dat ik hier in het hart van Guatemala ben. Het jammere is wel een beetje dat ik na een half uur rondcrossen weer terugkeer op dezelfde plek want natuurlijk moet er eerst gezocht worden naar mede-reizigers. Uiteindelijk vertrekken we met twee Argentijnse backpackers en twee lokale jongens met diverse manden met bevroren kip (….) en fruitsoorten waarvan ik een deel niet herken richting Semuc Champey, eindelijk! Na het bereiken van de ingang naar Semuc is er een entree waar een kaartje aangeschaft moet worden (50 Quetzal, zo’n EUR 7). Na de ingang wordt me al snel duidelijk dat dit inderdaad prima zelf te doen is, de diverse paden staan uitstekend aangegeven. Al snel kruis ik de afslag El Mirador ofwel naar het uitzichtpunt. De waarschuwing negerend dat het best een pittige klim is neem ik de afslag en begin de klim naar de top. De combinatie van klamme warmte (zweten!) met alleen maar klimmen is best vermoeiend, het is hier duidelijk een ander klimaat als in Antigua. De eenvoudige bankjes die onderweg zijn geplaatst waardeer ik dan ook zeer, terwijl mijn hartslag weer terugloopt naar een acceptabel niveau is het niet alleen genieten van de omgeving maar vooral ook van het kwetterende kabaal van de vele vogels. Na een half uur bereik ik het uitzichtpunt en jeetje, wat is het de klim waard! De beloning is een werkelijk adembenemend uitzicht over Semuc Champey!

Vele foto’s verder vervolg ik de weg, gelukkig wordt het vanaf nu een stuk gemakkelijker en gaat het weer naar beneden. Uiteindelijk bereik ik de terrassen en is het tijd om het zweet af te spoelen. Gelukkig heb ik slippers meegenomen want deze maken het een stuk gemakkelijker om het heerlijk afkoelende water in te gaan.

Op het gemak loop ik terug naar de ingang alwaar diverse lokale Guatemalteekse vrouwen lunch staan te verkopen. Het merendeel is kip die op de BBQ ligt te pruttelen. Deze BBQ is een halve opengesneden olieton die op creatieve wijze is omgebouwd. Ik heb honger dus ik laat het beeld in mijn hoofd van de half ontdooide kippen in de 4WD truck even voor wat het is en bestel een maaltijd. De kip met rijst voor zo’n EUR 3 smaakt uitstekend!

Zeker in het laagseizoen is het belangrijk dat de terugrit vooraf goed is afgesproken. Je bevindt je hier 11 km van Lanquin en er zijn hier verder absoluut geen bussen of iets dergelijks. Om deze reden is het advies dan ook om een goede deal te maken voor heen-en weer en pas te betalen na terugkeer in Lanquin. Zeker als reisorganisator moet ik weten hoe dit werkt maar hier ga ik toch de fout in…. Bij aankomst bij Semuc Champey heb ik helft betaald, het restant zou bij de retourrit verrekend worden. Dom dom, had ik niet moeten doen. De afgesproken 13:00 uur wordt al snel 14:00 uur. Gelukkig zit ik lekker koel onder een afdakje te babbelen met de lokale kippenverkoopsters maar de kans dat ik nog opgehaald zal worden lijkt me steeds kleiner worden. In het hoogseizoen is dit geen probleem, de trucks komen dan op en af echter nu ik de enige ben wordt dit een stuk lastiger. De verdere lokale mensen vragen al vriendelijk of ze ergens mee konden helpen maar geen allen gaat naar Lanquin of heeft sowieso een auto, in Guatemala voor velen een onbereikbaar luxe-artikel.

Reizen is avontuur dus het is niet anders, ik zal toch terug moeten naar Lanquin. De 11 km is zo’n 2,5 uur lopen, een idee dat me totaal niet aanstaat op het warmste moment van de dag. Aan de andere kant, met wat flessen water en een spoedig vertrek moet ik de hike veilig kunnen maken en aankomen in Lanquin vóór donker, wat echt wel een must is.

Het geluk blijkt echter ook nu weer met de dommen want net op het moment dat ik het water insla en afscheid neem van de kippenvrouwtjes komt er iemand aangerend die van afstand gilt dat ik snel moet komen. Mijn rugzakje achter me aan wapperend ren ik naar hem toe en hij heeft een truck voor me aangehouden vol met lokale werkers die na een dag werken in de maisvelden terug gaan naar huis. Snel een prijs afsprekend met een chauffeur (EUR 2) gooi ik de rugzak achterin de laadruimte en trekken de werkers me behulpzaam omhoog waarna we hobbelend en bobbelend op pad gaan richting Lanquin. De mensen vinden de gang van zaken duidelijk erg grappig en nemen allen hun kans waar om trots te laten horen dat ze ook enige woorden Engels spreken.

Moe maar voldaan bereik ik Lanquin weer met de conclusie dat het absoluut prima zelf te doen is om naar Semuc Champey te gaan maar dat het zeker in het laagseizoen essentieel is om goede afspraken te maken over de retourrit. Doe niet zoals ik maar spreek goed af dat je pas iets betaalt na terugkeer, de kans is dan een stuk groter dat er wél iemand verschijnt.

Verdere tip: het is een mogelijkheid om in Lanquin te overnachten. Als je het echter niet erg vindt om na de lange rip naar Lanquin ook gelijk nog een uur extra uit te trekken voor een rit richting Semuc Champey dan zijn er ook een paar vrij goede opties dichter bij de ingang, de toestanden met de trucks zijn dan niet nodig (alhoewel het wel weer iets is dat ik me uiteindelijk zeker met plezier zal blijven herinneren).

Na het verblijf in de vulkanische hooglanden bij Xela en Antigua kijk ik uit naar het mooie groene gebied van Semuc Champey. De shuttle bus naar Lanquin vertrekt om 08:00 uur vanuit Antigua en ik bereid me voor op een lange reisdag want er wordt vaak zo’n 6 uur vermeld echter in werkelijkheid is het meer richting 9-10 uur, terwijl de rit overigens maar zo’n 300 kilometer is. Zo ook nu, na 7 uur over een prima maar best drukke asfaltweg wordt Coban bereikt, de toegangsstad richting het kleine dorpje Lanquin. De laatste 12 kilometer houdt de verharde weg op en de laatste loodjes wegen dus ook in dit geval het zwaarst. De omgeving is inmiddels steeds bergachtiger en vooral groener geworden, het wordt me inmiddels duidelijk waarom dit één van de mooiste stukjes natuur van Guatemala wordt genoemd. Ook wordt het steeds warmer, een korte broek had toch niet misstaan blijkt nu.

Na een nachtje verblijf in hotel El Recreo in Lanquin is het eindelijk zo ver, ik ga naar Semuc Champey! Semuc is beroemd om de 300 meter lange kalkstenen terrassen in de Rio Cahabon, niet alleen heerlijk om in te zwemmen en badderen maar ook vooral door de adembenemende ligging. Er zijn eigenlijk twee manieren om naar Semuc Champey te gaan, dit kan met een georganiseerde tour (een prima manier, bij Selva Travel organiseren we het vaak ook op die manier) maar dit maal wil ik ervaren hoe het is om het zonder enige voorbereiding of gids te doen. Na een vroeg ontbijt met de gebruikelijke tortilla’s, gebakken eieren en plantaan en niet te vergeten de kom bruine bonen ga ik snel op pad. Het eerste doel is een 4WD vinden die me voor een redelijke prijs naar Semuc Champey kan brengen. In het centrum van Lanquin wachten normaal gesproken de open 4WD’s op de toeristen. Omdat ik in het laagseizoen reis (september) is het iets lastiger, zeker omdat ik alleen ben. Het lukt echter al snel om een 4WD truck te vinden. De kosten zijn Quetzal 25 ofwel zo’n EUR 3. Voor een rit van 45 minuten (slechts 11 km, zegt genoeg over de staat van de weg en de hoeveelheid bochten……) lijkt me dit niet onredelijk voor een retourtje. Snel klim ik achterin de open laadbak en sta met mijn haren in de wind te genieten van de omgeving en het dorpje Lanquin, het is duidelijk dat ik hier in het hart van Guatemala ben. Het jammere is wel een beetje dat ik na een half uur rondcrossen weer terugkeer op dezelfde plek want natuurlijk moet er eerst gezocht worden naar mede-reizigers. Uiteindelijk vertrekken we met twee Argentijnse backpackers en twee lokale jongens met diverse manden met bevroren kip (….) en fruitsoorten waarvan ik een deel niet herken richting Semuc Champey, eindelijk! Na het bereiken van de ingang naar Semuc is er een entree waar een kaartje aangeschaft moet worden (50 Quetzal, zo’n EUR 7). Na de ingang wordt me al snel duidelijk dat dit inderdaad prima zelf te doen is, de diverse paden staan uitstekend aangegeven. Al snel kruis ik de afslag El Mirador ofwel naar het uitzichtpunt. De waarschuwing negerend dat het best een pittige klim is neem ik de afslag en begin de klim naar de top. De combinatie van klamme warmte (zweten!) met alleen maar klimmen is best vermoeiend, het is hier duidelijk een ander klimaat als in Antigua. De eenvoudige bankjes die onderweg zijn geplaatst waardeer ik dan ook zeer, terwijl mijn hartslag weer terugloopt naar een acceptabel niveau is het niet alleen genieten van de omgeving maar vooral ook van het kwetterende kabaal van de vele vogels. Na een half uur bereik ik het uitzichtpunt en jeetje, wat is het de klim waard! De beloning is een werkelijk adembenemend uitzicht over Semuc Champey!

Vele foto’s verder vervolg ik de weg, gelukkig wordt het vanaf nu een stuk gemakkelijker en gaat het weer naar beneden. Uiteindelijk bereik ik de terrassen en is het tijd om het zweet af te spoelen. Gelukkig heb ik slippers meegenomen want deze maken het een stuk gemakkelijker om het heerlijk afkoelende water in te gaan.

Op het gemak loop ik terug naar de ingang alwaar diverse lokale Guatemalteekse vrouwen lunch staan te verkopen. Het merendeel is kip die op de BBQ ligt te pruttelen. Deze BBQ is een halve opengesneden olieton die op creatieve wijze is omgebouwd. Ik heb honger dus ik laat het beeld in mijn hoofd van de half ontdooide kippen in de 4WD truck even voor wat het is en bestel een maaltijd. De kip met rijst voor zo’n EUR 3 smaakt uitstekend!

Zeker in het laagseizoen is het belangrijk dat de terugrit vooraf goed is afgesproken. Je bevindt je hier 11 km van Lanquin en er zijn hier verder absoluut geen bussen of iets dergelijks. Om deze reden is het advies dan ook om een goede deal te maken voor heen-en weer en pas te betalen na terugkeer in Lanquin. Zeker als reisorganisator moet ik weten hoe dit werkt maar hier ga ik toch de fout in…. Bij aankomst bij Semuc Champey heb ik helft betaald, het restant zou bij de retourrit verrekend worden. Dom dom, had ik niet moeten doen. De afgesproken 13:00 uur wordt al snel 14:00 uur. Gelukkig zit ik lekker koel onder een afdakje te babbelen met de lokale kippenverkoopsters maar de kans dat ik nog opgehaald zal worden lijkt me steeds kleiner worden. In het hoogseizoen is dit geen probleem, de trucks komen dan op en af echter nu ik de enige ben wordt dit een stuk lastiger. De verdere lokale mensen vragen al vriendelijk of ze ergens mee konden helpen maar geen allen gaat naar Lanquin of heeft sowieso een auto, in Guatemala voor velen een onbereikbaar luxe-artikel.

Reizen is avontuur dus het is niet anders, ik zal toch terug moeten naar Lanquin. De 11 km is zo’n 2,5 uur lopen, een idee dat me totaal niet aanstaat op het warmste moment van de dag. Aan de andere kant, met wat flessen water en een spoedig vertrek moet ik de hike veilig kunnen maken en aankomen in Lanquin vóór donker, wat echt wel een must is.

Het geluk blijkt echter ook nu weer met de dommen want net op het moment dat ik het water insla en afscheid neem van de kippenvrouwtjes komt er iemand aangerend die van afstand gilt dat ik snel moet komen. Mijn rugzakje achter me aan wapperend ren ik naar hem toe en hij heeft een truck voor me aangehouden vol met lokale werkers die na een dag werken in de maisvelden terug gaan naar huis. Snel een prijs afsprekend met een chauffeur (EUR 2) gooi ik de rugzak achterin de laadruimte en trekken de werkers me behulpzaam omhoog waarna we hobbelend en bobbelend op pad gaan richting Lanquin. De mensen vinden de gang van zaken duidelijk erg grappig en nemen allen hun kans waar om trots te laten horen dat ze ook enige woorden Engels spreken.

Moe maar voldaan bereik ik Lanquin weer met de conclusie dat het absoluut prima zelf te doen is om naar Semuc Champey te gaan maar dat het zeker in het laagseizoen essentieel is om goede afspraken te maken over de retourrit. Doe niet zoals ik maar spreek goed af dat je pas iets betaalt na terugkeer, de kans is dan een stuk groter dat er wél iemand verschijnt.

Verdere tip: het is een mogelijkheid om in Lanquin te overnachten. Als je het echter niet erg vindt om na de lange rip naar Lanquin ook gelijk nog een uur extra uit te trekken voor een rit richting Semuc Champey dan zijn er ook een paar vrij goede opties dichter bij de ingang, de toestanden met de trucks zijn dan niet nodig (alhoewel het wel weer iets is dat ik me uiteindelijk zeker met plezier zal blijven herinneren).

 

Garifuna’s van Livingston in Guatemala

Garifuna’s van Livingston in Guatemala

Op weg naar Livingston (Caribische kust van Guatemala) kies ik voor de meest gebruikelijke route, via Rio Dulce. De boottocht van Rio Dulce naar Livingston is een tocht van een uur die gaandeweg steeds mooier wordt. Over Livingston is van alles te zeggen, zoals de (om eerlijk te zijn weinig voorstellende) stranden, het warme tropische klimaat en de diverse tours die je kunt doen. Wat Livingston echter naar mijn mening écht bijzonder maakt zijn de Garifuna mensen. Voor wie het niet weet: de Garifuna’s zijn de (zwarte) afstammelingen  van een mix van vrijgevochten slaven van Caribische eilanden, vooral St. Vincent en te vinden langs de Caribische kust van Belize, Guatemala, Honduras en Nicaragua.

Op het gemak genietend van een gebakken vis bij restaurant Happy Fish (zo heet het echt alhoewel de vis op mijn bord er niet echt blij uit zag) zit ik nog wat na te gniffelen omdat de medewerkster vriendelijk kwam vertellen dat de verse vis iets langer ging duren omdat deze nog niet ontdooid was. So far voor verse vis blijkbaar. Mijn tafeltje staat dicht bij straat en een sprekend op Bob Marley lijkende Garifuna spreekt me in redelijk goed Nederlands aan. We raken in gesprek en Harry blijkt in Utrecht te hebben gewoond. De reden dat hij terug is gegaan naar Livingston is naar eigen zeggen dat hij niet kon wennen aan het gejaagde gedrag van de Nederlanders, altijd maar rennen en dan ook nog eens verwachten dat iedereen altijd op tijd is! Zit wat in denk ik  bij mezelf en wellicht bevooroordeeld door zijn voorkomen komt hij niet op me over als iemand die van rennen houdt. Het was volgens hem de continue verwachting om op tijd te komen wat een onoverbrugbaar cultuurverschil voor hem bleek tussen Nederlanders en de Garifuna’s.

Harry heeft langere tijd als gids gewerkt in Livingston maar is nu een gekozen hoofd van de Garifuna’s (wordt elke 4 jaar gekozen) en is veel bezig met voedselprojecten voor de ondervoede Garifuna kinderen. Vooral aan melk blijkt een groot tekort te zijn. Hij stelt voor om me eens het echte gezicht van Livingston te laten zien, wat vooral het arme gedeelte betekent. In mijn achterhoofd klinken nog wat alarmbellen want er wordt toch wel gewaarschuwd over de veiligheid van Livingston maar mijn interesse wint het van mijn achterhoofd en we gaan op stap.

Wat voor mij persoonlijk nieuw is, is dat de zwarte bevolking ofwel de Garifuna’s totaal gescheiden leeft van de Maya’s en Ladino’s. De Garifuna cultuur is wel in het commerciële gedeelte van Livingston (waar ook de hotels en restaurantjes zijn) duidelijk merkbaar maar als we na een tiental minuten het in zijn woorden “zwarte gedeelte” van Livingston binnenlopen dan wordt me al snel duidelijk dat de levensstandaard hier fors lager ligt. Wat ook opvalt is dat de mensen hier opmerkelijk vriendelijk zijn, ze waarderen het blijkbaar oprecht dat je de moeite neemt om de “echte” Garifuna cultuur te komen bekijken en geven zonder schroom een inzicht in het dagelijkse leven. Er leven ook geen Maya’s (of eigenlijk beter gezegd Q’eqchi’ Maya’s) in dit Garifuna gedeelte, met uitzondering van één. Volgens Harry (met een grote grijns) omdat dit eigenlijk een Garifuna is die per ongeluk in een Maya lichaam is geboren. Humor is de Garifuna’s duidelijk niet vreemd.

Het thema discriminatie komt al snel naar voren en blijkt helaas nog zeer levendig aanwezig te zijn. Ik hoor het nu natuurlijk maar van één kant maar volgens Harry is het voor de zwarte Garifuna erg moeilijk om een baan te vinden, er zijn in Livingston vele malen meer Maya’s en Ladino’s waardoor de gekozen gerechtelijke macht nooit Garifuna zal zijn. Volgens zijn zeggen is het ook heel moeilijk, zo niet onmogelijk, om als Garifuna een eigen bedrijf in het commerciële / toeristische gedeelte te openen. De wandeling met de uitleg is erg interessant en ik merk dat mijn beeld van Livingston en de Garifuna’s in het bijzonder toch wel verandert. Vooral de vriendelijkheid en de openheid waarmee mensen trots hun huis laten zien (zonder dat hier iets tegenover staat) en me uitnodigen voor kop thee is hartverwarmend.

Na een gezellige en leerzame wandeling brengt Harry me terug naar het voor mij bekende gedeelte van Livingston en nemen we afscheid. Op mijn vraag of hij geen interesse heeft om voor ons tours te gaan doen als gids antwoordt hij dat hij dat altijd graag doet, gevolgd door één van zijn aanstekelijke lachen en de aanvullende opmerking: als er maar niet wordt verwacht dat ik op tijd ben!!